de mens is een vreemde reiziger

een voorbijganger tussen licht en schaduw

een adem tussen begin en einde

de ene dag straalt hij als de zon

vol hoop, vol vuur

de volgende dag zoekt hij beschutting

onder het gewicht van zijn eigen gedachten

er zijn dagen dat het hart stormt -

golven van  verdriet slaan tegen de muren van de ziel

en de stilte lijkt eindeloos

maar dan, onverwacht

is er een zachte bries die herinnert

dat niets in het leven blijvend is

zelfs pijn niet

soms zwijgt de wereld -

maar het hart fluistert nog -

over verloren momenten

over geliefden die blijven hangen in herinnering

over dromen die nooit helemaal verdwijnen

en toch, te midden van al die veranderingen 

blijft één wonder bestaan

het vermogen om te voelen

om nog steeds geraakt te worden

door een blik, een stem, een herinnering

om nog steeds te kunnen liefhebben

ondanks de wonden

om nog steeds te kunnen verlangen

zelfs wanneer de hoop dun is als de horizon

want zolang als er gevoel is

zolang er een trilling in het hart bestaat

is de mens niet verloren 

hij leeft -

niet in zijn dagen, maar in wat hij voelt

- Grotehand